Τον Οκτώβριο του 1909 ήρθε απο την Μυτιλήνη στην Καβάλα η κοινότητα των Αδελφων τουΕλεους και βρήκε έτοιμο για κατοίκηση το καινούριοχτισμένο κοινόβιο της με γοτθικό παρεκκλήσι του Αγίου Ιωσήφ, στον οποίο αφιερώθηκε το σχολείο,που λείτουργησε υπο την διέυθυνση της Κυρίας Μαργαρίτας. Το κτίριο ανανεώθηκε μετά την εξαετή ‘εξορία’ της κοινότητας λόγω του Α’ Παγκοσμίου πολέμου και συνεχίστηκε εως την αποχώρηση της απο την Καβάλα το 1981. Με σοβαρά πρόβληματα κατα την διετία των βαλκανικών πολέμων το 1912-1913 το σχολειο αναγκάστηκε να διακόψει την λειτούργια του και ξαναλειτούργησε το 1924 για να αναστείλει πάλι την λειτουργία του το 1931-1932, λόγω της εξουθενωτικής νομοθεσίας του Υπουργείου Παιδείας για την ιδιωτική και κατά συνέπεια την Καθολική εκπαίδευση. Οριστικά έκλεισε το 1981. Αιτία του δυσάρεστου αυτού για την Καβάλα γεγονότος ήταν η ανεπάρκεια του προσωπικού λόγω ελάτωσης του αριθμού των Αδελφών στην Γαλλία, που τροφοδοτούσε την Καθολική αποστολή στην Ελλάδα και Τουρκία. Το ίδιο έγινε και μια εικοσαετία αργότερα και στην Θεσσαλονίκη. Οι αδελφές είχαν και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, βοηθούσαν τις φτωχές οικογένεις με απόλυτη εχεμύθεια. Η Γαλλική σχολή προσαρμόζοταν σε κάθε εποχή προσφέροντας στις μαθήτριες μια ευκαιρία να σχηματίσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα για την κοινωνία, με συνέπεια και αυστηρότητα. Η φυγή τους προκάλεσε λύπη σε όλους όσους τις γνώρισαν και τις αγάπησαν, διότι οι σχολές αυτές λειτούργησαν ως εστίες διάδοσης παραδοσιακών αξίων άλλα και ως μέσα αφύπνισης των νέων κοριτσίων. Για 60 ολόκληρα χρόνια οι γυναίκες αυτές είχαν μια ευεργετική παρουσία στην πόλη και στους ανθρώπους της.